خوشم از دیدنِ چرخیدنِ شهر

 شهر هم نه !

 نفس یخزده و گاه پر از آتشِ شهر!!!

 باز هم شهر نه

 و قصه ِ پر حیرت دهر...

 آری!!!

 نفسی تکراری ...

 و من از دیدنِ تاریخ خوشم...

  دیدن چرخشِ دنیا و نیاموختنش

 که هر از گاه نگاهی به سراپای حقیرم کرده

  یا که بیگاه

                به زیر قدم سنگینم

                                         بی صدا له شده است

  خنده دار است بسی!!!

  قصه ماهی سرخ است و فراموشی و آب

                                         و من از این نسیان سرمستم

 روز ِ خوش میخندم

  خنده ام ، قلقلکیست با سر انگشت ِ خدا

   شکرِ من بوسه ِ داغیست به جان ِ گل و برگ

  روز ِ بد

  اشک ، نمکدان ِ غذاست

 شکوه و ناله و زار ...

 وصله بر جان ِخداست

و من از این تکرار سرخوش و خرسندم!!!

روز، امروز ،  و جوانی ِ من است

خاطرم هست که در کودکی ام

عاشق چرخ و فلک ، فرفره ، یویو بودم

مثل امروز که چرخیدن ِ این چرخِ فلک،!

شاهد وجدِ من است!!!

و من از این تکرار ...

                                      سرخوش و خرسندم!

ستاره که در آغوش شب لم میداد

و سیاهی را عزیز تر میکرد

در گوشه ای گمنام

از پهنای بیکرانِ آسمان

که نه شب یافتش ، نه خورشید

افسرده و گوشه گیر شد ....

فرزند خوانده آفتاب گم شده بود!

و خورشید که کهکشان را غذای نور میداد

و اسرار گمشدگان را فاش !

اکنون سراسیمه در جستجوی دلبند خویش به دور خود میگشت

پریشان تر از نیاکان خود در تاریخِ آسمان!

حرارتش جنگل ِ زمین را آتش میزد

و قهرش یخبندانِ  جانفرسای دنیا میشد!

و ستاره کوچک هنوز پنهان بود....

لابلای بیشمار نقطه ِ نورانی که هر دم چشمک میزدند

                                                 و میمردند و باز از نو  زاده میشدند!!!

خورشید اشکِ آتش میریخت

                                  و پدر به آرامی، تاریکی شب را سیاه تر میکرد !!!

رختِ امید در خانه ِ آسمان پهن بود هنوز

غافل از اینکه آتش عشق ستاره را خاکستر کرده .....

       خاکستری که سیاهی شب ندانسته در آغوش خود دفن کرده بود.........

قانون حاکم سرزمین من لرزید

قاضی مست به خواب رفت

نگهبان به سفر رفت

کتاب قانون آتش گرفت

وفقط چند برگ  نیمه سوخته در دستان من جا ماند

حصار محدودیت فراموش شد

و ذهن خود را به ایده های غریبه سپرد

غریبه ای که سرگردان

                            پریشان

                         روی عقربه های ساعت ،تلو تلو میخورد

                        و گذر زمان را هم به یاد نداشت

ذهن ، زنجیر غریبه را

خواسته و نخواسته به دستانش بست

و راهی شد

با چشمی که میخندید و چشم دیگری که اشک میریخت

لحظه ای عشق را به اوج میرفت

و ثانیه  دبگری که نفرت را زندگی میکرد

و غریبه ای که همیشه سرد و بی روح چشم دوخته بود

و زنجیر ذهن را بر دوش میکشید

همانند مشق روزانه

چون ضرورت دم و بازدم

و طلوع آفتاب انگار

باید غروب میکرد و خسته هم نمیشد

غریبه از غروب هم دلگیر نبود

خالی بود ، لبریز از هیچ

وذهن نوجوان ندانسته پیرو ِپوچی

همچنان پرشور و حرارت

قدم روی سرمشقها مبگذاشت

و هر لحظه غرق تر میشد......

زني که غذايم را آورد

چيزي مثل تفاوت سپيده

بين سيب و انار

و دقيقه هاي کوتاه بوسه اي مخملي بود

 با پيراهني سرخ

که مرا ياد ساعت پنج انداخت

کافه ي سن مري

وقتي که آخرين برگ روزنامه ي عصر

خبر از تعطيلي يه سردخانه ي نگهداري گوشت مي داد

ستيک با طعم دستان زن

نمي توانست از گوشت هاي فاسد آن سردخانه باشد

و سيب زميني هايي به رنگ طلوع ظهر به افق دشت

و کمي که گذشت

او بي آنکه چيزي بگوييد غذاي ديگري را

رو ميزي آن سوي تر مي نهاد

ح.رضائی

و چه زیبایم من

لابلای ضربانِ بی صدای تاریخ

گوشه تلخِ زمان

و در آغوش سحر

سحری تاریک

                  چون صورت پنهان عدالت

و چه زیبایم من

 با لبانی تشنه

رنگ ِ بی رنگی و ناخالصی ِ آزادی

و زبانی گشنه!

که حکایت هایش خبر از خون دارد!

و چه زیبایم من!

با حرارت

             با عشق

                        با دستبندی از جواهر!

با سفر

            با دریا

                     با دوری..نزدیکی

                پر از اشک

                      پر از این دلدرد و 

                                     لب به لب از غصه

                                                   باز هم زیبایم!

                                                       تنهایم

                                               لیک باز هم زیبایم

غرق در عشق تو و عشقِ من و عشقِ غریبی که فلاطون بیافت

                                             همچنان زیبایم